Visited Fields...

Op deze google map staan de velden waar ik al 'ns vliegend ben geweest. Klik op de blauwe bolletjes voor de naam van het vliegveld (en ICAO code).
Klik op de link onder het plaatje om de kaart groter te maken...


Visited fields weergeven op een grotere kaart

De plas over (van Calais naar Dover)

(Waarschuwing: lang verhaal, doorgaan op eigen risico) ;-)

Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje van Mark. Tijdens mijn PPL theorie opleiding hebben we wat theorie cursussen tegelijk gedaan. Hij stelde voor om met de lichting recent gebrevetteerden een leuke buitenland vlucht te gaan maken. De afgelopen jaren zijn op die manier binnen VCR wel meer clubs ontstaan. Het leuke daarvan is dat de ervaring ongeveer gelijk is en dat iedereen nog wel overal naartoe wil, zeker bestemmingen in het buitenland.

Zijn plan was om de plas over te gaan naar Engeland. Top idee natuurijk, want de leerlingendag tijdens de opleiding was enorm goed bevallen, dus waarom ook niet zoiets doen als je je brevet hebt?

Na een rondje mailen bleven er 8 man over. Mark, Amit, Oscar, Coen, Max, Wieke, Evert et moi.

De route zou worden: EHRD > EBOS > EGMD > EBKT > EHRD. Of in gewone mensentaal; van Rotterdam naar Oostende (Belgie), daarna Lydd (Engeland) en via Kortrijk (Belgie) en weer terug naar Rotterdam. 4 legs, zodat elke piloot een leg kon vliegen. Datum van de vlucht; 17 okt.

Een weekje voor de vlucht hadden we op de club afgesproken om te bepalen hoe we precies zouden vliegen qua route en wie welke legs zou vliegen. Dat laatste gebeurde via loting. Ik mocht de eerste leg Roterdam > Oostende vliegen.

Afgelopen zaterdag was het dan zover, de vlieg dag. De PH-SVQ en de PH-VSY stonden gereserveerd. We hadden om acht uur op de club afgesproken, iedereen was er ook rond die tijd. Behalve Evert, die had gemaild een bijholte ontsteking te hebben opgelopen. Grounded dus.

Het weer leek prima vliegbaar, maar Oostende had te kampen met veel wind. Richting 020, 20 knopen, gusting 30. Mmm, met een baan 08 een tikkie te veel van het goede.

Na kort overleg besloten we de route om te gooien, dus ik zou naar Kortrijk vliegen ipv Oostende, want Kortrijk was prima te doen qua wind. Dus moest iedereen in de pen klimmen om de navigatie plannen opnieuw uit te rekenen.

Met een half uurtje waren we dan zover en om 09:00 vertrokken we richting vliegmachines.

Ik zat met Oscar, Amit en Wieke in de SVQ, Wieke zou de radio doen tijdens de eerste leg. We hoefden niet te tanken, we konden meteen vertrekken.

De mannen met de VSY moesten wel tanken, maar die moesten nog 20 minuten wachten totdat het tankstation beschikbaar was. Terwijl wij vertrokken van baan 06 richting Hotel zagen we nog weinig beweging in de VSY.

Na Hotel vlogen we naar het baken HSD (Hotel Sierra Delta) middels VOR. Daarna werd het Belgische VOR baken COA (Costa) ingesteld en we staken de FIR (grens) over. Bye bye Nederland, Hello Brussels info.

Vanaf Costa vlogen we met een directe koers naar Kortrijk. Ik had daar baan 06 verwacht gezien de wind, dus had ik punt November als laatste waypoint opgenomen in mijn nav plan. Maar toen we ons aanmeldden bij Kortrijk Radio hoorden we dat baan 24 in gebruik was met een left hand circuit. Ok dan, andere richting dus. Er stond dan ook nauwelijks wind daar, terwijl het 15 minuten vliegen verder bij Oostende stormde. Bizar (of 'straf' zoals de Vlamingen zeggen).

Gauw even de kaart erbij. Right, op 1500 voet het veld over, keren bij Sierra, en dan via die kant het circuit in. Zo gezegd zo gedaan, en 10 minuten later stonden we na een zachte landing op het asfalt van Kortijk Airport.

Al die tijd hadden we de VSY niet gehoord op de frequenties, dus we waren benieuwd hoever zij waren...

Oscar kreeg Max aan de lijn. Ze waren eerst naar Midden Zeeland gevlogen om daar te tanken. Maar ze moesten dus nog vertrekken naar Kortrijk. Het duurde dan ook nog wel een uurtje voordat ze er waren.

De volgende leg was naar EGMD, ofwel Lydd in Engeland. Daarmee zouden we eerst door het Belgische luchtruim, daarna het Franse en als laatste het Engelse luchtruim gaan. Oscar vloog deze leg, ik deed de radio.

Bij start-up mopperde de meneer in de toren dat we geen vliegplan hadden voor Lydd. Maar die had Oscar een uur daarvoor al doorgebeld, moest er dus zijn. Net toen we wilden gaan bellen riep de meneer 'disregard', hij was er dus toch (stond denk ik al 45 minuten voor z'n neus). Hij gooide gelijk ook maar even de baan om, waardoor we een heel eind naar de holding 06 moesten taxiëen. Ach ja, Belgie.. :)

Direct na takeoff via Whiskey afscheid genomen van Kortrijk en aangemeld bij Brussels info, waar we een squawk code kregen voor de transponder. Niet lang daarna naderden we de FIR met Frankrijk, dus over naar Lille info. Dit was mijn eerste kennismaking met Franse luchtverkeersleiders. Ehm, 'apart' zal ik het maar noemen. Veel Frans geklets in de lucht en het Engels is ook meer FRengels. Goed luisteren en nog niet verstaan wat ze zeggen. Maar uiteindelijk snapten we de bedoeling.

We vlogen via Calais en daar liggen een paar verplichte meldpunten omheen. De CTR van Calais gaat tot 1500 voet, we vlogen op 2200. Bij het eerste meldpunt Sierra aangekomen meldde ik dit bij Lille info, waar het enorm druk was op de frequentie. Roger was het antwoord.

Halverwege de CTR werden we overgezet naar Calais tower. Die begeleidde ons terwijl we de voorbij kust vlogen, het kanaal over.

We moesten 'mid channel' oproepen en toen we dat deden werden we overgezet naar Manston Radar (ipv London info wat we verwacht hadden).

De Engelse luchtverkeersleiding is overigens top. Waarschuwen met grote regelmaat voor ander verkeer en de terminologie is natuurlijk prima te verstaan (pass your message...). Zo vlogen we verder richting Dover en al gauw zagen we de 'overkant'. Gaaf!!!

Bij Dover aangekomen een left turn richting Lydd, langs Folkstone. Toen we abeam Folkstone vlogen werden we overgezet op Lydd Approach, die ons verder naar het veld begeleidde. We hadden netjes v.t.v. de ATIS van EGMD beluisterd, dus konden ons aanmelden met Information letter en QNH.

Baan 03 was in gebruik en we mochten direct downwind op vliegen. We werden overigens niet naar Lydd tower overgezet, we bleven op de approach frequentie tot en met de landing.

De wind was pittig en goed cross, dus Oscar had z'n handen vol aan de landing, maar zette 'm netjes neer. Nadat we van de baan af reden kregen we parkeer instructies (first row, next to the twin) en ze vroegen of we brandstof nodig hadden. Dit bevestigde ik met een beleefde 'yes please'. We stonden nog niet stil toen de tankwagen al aan kwam tijden. Wat een service!!

Vlak na dat we uitgestapt waren kwam de VSY aanzetten, met Max aan de yoke. Die mochten na de landing naast ons parkeren.

Daarna liepen we met z'n allen naar het havenkantoor om het landinggeld te voldoen en de brandstof af te rekenen. 12 pond voor de landing...cheap!

Inmiddels hadden we allemaal honger gekregen, dus kaapten we een grote tafel in het restaurant voor lunch en voorbereiding van de derde leg. De kleine briefing room werd dankbaar gebruikt voor vliegplannen en bekijken van weer info.

De derde leg ging terug over het kanaal naar Oostende (EBOS) aangezien de wind daar nu binnen de limieten viel. Amit als pilot flying, Wieke deed weer de radio.

We waren met de SVQ als eerste airborne. Na 10 minuten vliegen vroegen we Lydd approach of we een paar orbits mochten doen, omdat we wat wilden wachten op de VSY. Dat was geen probleem, de VSY werd gewaarschuwd voor die Robin die aan het cirkelen was. :)

Na twee orbits kwam de VSY in beeld. We hadden frequentie 123.45 op de tweede radio bijgezet, zodat we airplane to airplane konden communiceren.

Erg gaaf zo langszij..

Toen we halverwege het kanaal waren werden we overgezet op Paris North. Beetje vreemd vonden we,en er kwam ook geen antwoord op de oproep. Ook niet bij de tweede keer. Pas bij poging drie werd er iemand wakker. Maar deze meneer zette ons al na een paar minuten over op Lille Info. Met deze ATC aan de lijn vlogen we weer de CTR van Calais over, maar nu noordwaarts parallel aan de kust.

En weer halverwege de CTR werden we overgezet op Calais tower, deze mevrouw vroeg ons te melden als we de CTR uit waren. Ehm, we zitten er boven hoor, niet erin. Nou ja, Franse slag zullen we maar zeggen.

Al die tijd werd gesmeten met verschillende transonder codes, frequenties en QNH, Wieke had het er maar druk mee. Kun je nagaan wat de werkdruk is als je vliegt én de radio moet doen én navigeren. We zaten ook nog in een buitje boven Calais, dus alle zeilen bij.

Nadat we de CTR waren gepasseerd en de FIR grens waren genaderd werden we direct overgezet op Oostende Approach. Deze verkeersleider klonk direct een stuk professioneler, we mochten de Oostende TMA in op 2500 voet (weer een nieuwe squawk) en vroeg ons te melden als we het veld visual hadden. Daarna werden we overgezet op Oostende tower voor de nadering. We mochten een direct final baan 08 vliegen, makkie dus.

De wind daarentegen was alles behalve makkelijk. Met een flinke crosswind (14 knopen) zetten Amit de kist op de baan. Tikkie hard, maar alles zat er nog aan. De VSY kwam vlak achter ons aan.

Eraf bij Echo1, taxi via Kilo naar Apron 3.


Daar stond een marshaller te wachten die ons naar de parkeerplek begeleidde en ons naar het terminal gebouw bracht, want dat was een behoorlijk stukje weg.

In het restaurant daar wat gedronken en de voorbereiding gedaan voor de laatste leg, back home. Oscar wilde graag nog een leg vliegen in de Piper, dus hij verhuisde van kist. Wieke werd op de SVQ pilot flying, Amit on the radio en ik overdwars on the backseat.

Na een strakke take-off van Wieke hingen we al snel langs de kust op de opgedragen 1000 voet.

Na korte tijd werden we overgezet op Dutch Mil info en vlogen we Nederland weer binnen.

Omdat we inmiddels op 2000 voet vlogen meldde Amit ons aan bij Rotterdam approach voor het laatste stukje terug. De VOR HSD deed wat vreemd, dus ik gaf Wieke vanaf de backseat vectors richting VRP Hotel middels mijn GPS. "Wieke, koers 040, Hotel dead on..". ;-)

We hoorden de VSY een very long final 06 vragen welke ze ook kregen. Wij besloten de standaard Hotel arrival te doen. Tien minuten later stonden we na een nette landing weer op het asfalt van EHRD, net vóór de VSY. Fijn om heelhuids terug te zijn, jammer dat de vlucht er weer op zat.

Natuurlijk nog even nakletsen (lees: stoere verhalen vertellen) en de meeste bleven ook nog wat eten op de club. Tegen negen uur was het gedaan, tijd om naar huis te gaan na een lange maar fantastische dag.

Het was echt een top dag, dit gaat zeker herhaald worden. Mark, thnx voor de organisatie!!!

De rest van de foto's en de GPS track.

Happy Landings!!

Unusual Attitudes

Gisteren wel een hele gave vliegles gehad...

Ik hoor je bijna denken; "vliegles, je hebt je brevet toch al?". :)
Ja, maar, er is altijd wat bij te leren. Op de vliegclub wordt twee keer peer jaar een Unusual Attitudes dag georganiseerd. Wat dat is? Nou...;

Met de term ‘unusual attitudes’ wordt bedoeld dat het vliegtuig in een stand is gekomen die niet meer bij een “normale vluchtuitvoering” hoort. Tijdens je opleiding zijn er al steile bochten met een 45 tot 60 graden rolhoek gedaan, en ook is er op diverse manieren een stall benaderd. Maar, wat gebeurt er als je te ver doorrolt? En wat als je de stall niet op tijd weet te voorkomen? Hoe erg kan een wingdip worden? Vaak zal het resultaat een duikvlucht of spiraalduik zijn.

Oftewel, wat moet je doen als je een tikkie raar in de lucht hangt, bijvoorbeeld ondersteboven.

Deze eendaagse training zorgt ervoor dat je dit leert herkennen en oplossen, tevens is het introductie tot aerobatics vliegen. Je wordt er i.i.g. een betere piloot van en dat is mooi meegenomen.

De dag was een keer uitgesteld vanwege het weer, maar gisteren was het prachtig! Blue skies met een beetje crosswind (110 met 11 knots) en een temperatuur van rond de 15 graden. Top!

De dag begon met een briefing in het leslokaal. We waren met z'n zevenen, Arjan was er ook bij.

We kregen te horen wat we allemaal gingen doen en in welke volgorde. Ik was als 4e aan de beurt.

Er werd gevlogen met de PH-SVN, een Robin R2160. Deze kist is gecertificeerd voor het wat heftiger werk. De manoeuvres die je met deze machine kan/mag doen gaan wat verder dan bij de andere kisten. Zoals gezegd was ik als 4e aan de beurt, net na Arjan (die overigens met een big smile terug kwam...).

Ik liep na de lunch met Rob den Hartog, één van de twee instructeurs naar de kist. Ik had nog nooit op deze machine gevlogen. Het is een 2 persoons kist met een motor van 160 pk. Dat betekent behoorlijk veel power vergeleken met de andere vliegtuigen. Ik moest even wennen aan de indeling van de cockpit, want die is nogal anders dan de andere Robins waar ik op vlieg.

Maar als snel pruttelde de motor en kregen we toestemming om te taxiëen naar Victor 4, runway 06. Na de gebruikelijk run-up check kregen we een squawk code voor de transponder, want we zouden een speciaal blok in de lucht toegewezen krijgen, tussen 2500 voet en Flight Level 55, ten oosten van Oud-Beijerland. Daarna mochten we vertrekken.

Op 200 voet een klimmende rechterbocht naar Oud-Beijerland, en klimmen naar eerst 1500, daarna 3000 voet. Daarna werden we overgezet op Rotterdam Approach en zaten we al op 4000 voet toen de we CTR uitvlogen. Dat ding klimt best!

We begonnen met een normale overtrek oefening, een zogenaamde stall. Ging prima, dus daarna een stall met wingdip, waarbij het vliegtuig opzij valt. Ook prima op te vangen maar denk ik scary als je het nog nooit meegemaakt hebt. Vervolgens een stukje stalled flight, waarbij je gewoon probeert door te vliegen terwijl het vliegtuig stalled. De stick doet dan niet veel meer vanwege de lage snelheid, dus je stuurt dan voornamelijk met de voetpedalen die het richtingsroer bedienen (rudder). Ondertussen daal je wel als een idioot.

Daarna klommen we verder naar 4500 voet voor een full power stall. Daarbij blijft de throttle volledig openstaan, maar trek je het vliegtuig net zolang op totdat hij niet meer wil. Wel gaaf, want op een gegeven moment hang je voor je gevoel bijna verticaal. De boel klapt dan een beetje voorover en opzij, dat moet je kunnen opvangen. Hiermee leer je dat zelfs bij vol gas een vliegtuig kan stallen. Zou kunnen gebeuren bij het opstijgen als je dat niet goed doet.

Het volgende was een high speed stall. Tijdens deze oefening trek je tijdens een normal cruise flight de stick heel snel helemaal naar achteren. Het vliegtuig gaat dan even met de neus omhoog, maar valt dan weer snel terug. Alsof je over een forse hobbel rijdt.

Daarna kwamen de hoge bochten. Aanvliegen, neus optrekken tot 45 graden, bocht inzetten en door blijven rollen totdat je volledig opzij hangt, dus 90 graden. Dan weer langzaam terug rollen en optrekken. Gave manoeuvre dit.

Toen kwam het echte werk. :)

Intro aerobatics, te beginnen met een barrel roll. Wat dat is?

Nou, je kent vast wel de zogenaamde kurkentrekker uit een achtbaan. Nou dat, maar dan in een vliegtuig. Je draait dus in de lengterichting over je as, terwijl je een cirkel draait. Dit filmpje laat Hans van Geffen zien (de andere instructeur), camera view vanuit de cockpit.

Gaaf, de eerste keer op z'n kop in een kist! De eerste begon ik met een iets te lage snelheid, maar de tweede ging perfect! Koel zeg!

Meteen daarna tijd voor een...looping. Dit is eigenlijk een relatief makkelijke manoeuvre, als je weet hoe het moet. Hier een looping filmpje van Hans. Er gaaf om eerst helemaal alleen maar lucht te zien, en daarna achter/boven je de grond weer aan zien komen. Ook die ging eigenlijk meteen goed, ik had iets meer G krachten mogen trekken, zat nu op 3G.

Wow, dit is wel gaaf zeg!

Daarna alweer tijd voor de twee laatste manoeuvres, de spin en spiral dive. Met name de spin is iets dat je zou kunnen overkomen, bijvoorbeeld tijdens een bocht met lage snelheid en je moet echt weten hoe je dat oplost, anders maak je het alleen maar erger en crash je op zeker.

In dit filmpje is goed te zien hoe snel alles gaat en je om je as draait.

De laatste was een spiral dive, waarbij je behoorlijk hard in een cirkel naar beneden duikt.

Makkelijk op te lossen, maar je voelt het wel goed.

Toen was de les alweer afgelopen, bovenstaande is binnen een half uur gedaan. Dus weer terug naar Rotterdam, met de adrenaline op vol vermogen. :)

Ondanks dat ging de landing perfect na een direct base 06 vanaf de Euromast.

Hele gave dag was dit. Helaas mijn GPS niet mee laten lopen. Stom, want daarop zouden alle manoeuvres goed te zien zijn geweest. Better next time.

Want... je kunt door gaan met aerobatics lessen, waarna je ook mensen mee mag nemen voor een looping. Misschien ga ik dat wel doen, je wordt er sowieso een betere vlieger van...

Geleerd vandaag: stallen heeft eigenlijk niets met snelheid te maken maar alles met de stand van de stick. Met een groot staartvlak haal je een kist heel snel uit een spin, en aerobatics is gaaf.

Volgende vluchten alweer gepland; aanstaande vrijdag afscheidsvlucht met 3 collega's, zaterdag club vlucht buitenland, we gaan de plas over naar Engeland!

See joe leetor!

Tussenlanding EHHV

Een tijdje geleden mailde Joris me dat 'ie wel 'ns een vluchtje wilde maken. Joris is een oud collega van me en af en toe zien we elkaar bij een etentje met oud collega's of op de TT van Assen.

Anyway, hij wilde z'n vriendin Carline verrassen en had haar verteld dat ze vandaag ergens gingen lunchen. Pas toen ze aankwamen op de club wist ze wat we gingen doen. Bianca was er ook bij, dus gezellig met z'n vieren de lucht in.

Joris had al gevraagd of we via Vleuten, Utrecht en De Bilt konden vliegen. Ik had voorgesteld daar een tussenlanding op Hilversum (EHHV) achteraan te plakken. Mooie plek voor een drankje op het terras. Ik had nog even gebeld met EHHV; runway 25 in use, druk met zwevers en parachutisten.

Rond 14:15 vertrokken we van Rotterdam in de Piper Archer PH-SVP. Via Mike de CTR uit om vervolgens de A12 te volgen naar Utrecht. Joris voorin, de dames achterin.

Al snel waren we bij Maarssen, dus ook bij Vleuten, waar we op zoek gingen naar het nieuwe huis van Joris en Clarine. Het kost mensen meestal wat moeite de straat vanuit de lucht te herkennen, ook nu. Maar na enig speuren ontdekte Clarine het huis.

Door naar Utrecht, voor de huidige woonstek. Nadat we die ook gevonden hadden door naar de Bilt voor het volgende huis (ouders), ook die ging op de foto.

Daar vandaan zaten we maar 5 minuten verwijderd van Hilversum. Dutch Mil gedag gezegd en EHHV radio opgeroepen. Nog steeds runway 25 in use, drukte van belang.

Ik kwam mooi mid runway op downwind afgestevend, maar iemand anders vond een lange downwind prettiger, en die zag ik vanuit mijn ooghoek aankomen van links. Dus snel actie gewenst, anders wordt een touch & niet go op downwind. Ik besloot een scherpe linkerbocht te maken om de andere vlieger ruimte op downwind te geven. Nadat ik hem zag passeren draaide ik weer rechtsom om zelf op downwind te komen. Netjes opgelost. Clarine was achterin een beetje misselijk geworden van al dat gedraai boven huizen en downwind, dus het veld kwam als geroepen.

De rest van het circuit verliep zonder problemen, en na een fraaie landing stonden we dan op het gras van Hilversum. ' Park at row 4' was de opdracht.

Tijdens final zagen we al dat het druk was op het terras en er waren ook veel spotters op de been. Gezellige boel daar.

Na een drankje (duurt ff maar dan heb je ook wat) en toch wat lunch voor Joris en Clarine was het alweer tijd voor de terugvlucht. Clarine zou deze vlucht voorin komen zitten.

Na take-off zetten we koers richting de kust, via de Loosdrechtse plassen, Breukelen, Alphen a/d Rijn, de Kaag en Noordwijk. Daar aangekomen koers zuid naar Hoek van Holland, langs Den Haag en het Westland.

Na een rondje over de Maasvlakte (1+2) en de Maeslantkering was het alweer tijd voor een Hotel arrival. Tien minuten later stonden we weer op het asfalt van Rotjeknor.

Ff napraten met een drankje van Casper en foto's kijken.

Leuke vlucht, doen we nog ' ns wat mij betreft!

Foto's van Bianca...

Jammer!

Gisteren stond de fly-in naar valkenburg gepland. Op de club afgesproken met Arjan, hij zou met Jessica en kids met de SVQ vliegen, ik met Bianca met de de SVR.

Toen we klaar waren rond kwart over één gebeld met Valkenburg, om 14:10 local time mochten we verschijnen boven het entry point van de ATZ (Afslag Leiden A4).

Maar...10 minuten later belde een ander clublid met Valkenburg, en die kreeg te horen dat de hele boel net gesloten was omdat er een vliegtuig door het landingsgestel was gezakt tijdens de landing daar. De luchtvaart politie moest erbij komen en de kist moest natuurlijk van de baan af.

Dit ging allemaal wat lang duren en om 14:00 besloten we niet meer te gaan en als alternatief een retourtje Seppe te doen.

Tijdens het taxieen naar de baan hoorden we echter al een kist vertrekken van EHVB met als bestemming Rotterdam, dus ze waren weer open. Balen, maar we hadden nu alles al omgegooid.

Better next time.

Het zicht naar Seppe was niet heel best, ben zelfs op 1000 voet gaan vliegen. Op Seppe aangekomen was het best druk op het terras, er hadden de laatste plaatjes buiten.

Na het nuttigen van een drankje besloten we weer terug te gaan, de SVR moest om 17:30 weer paraat zijn voor de volgende vlieger.

Was nog best een gezellig middagje zo.. :)